انقدر مداد داشتم تا تمام دنیا را خط خطی کنم

تمام تمام تمامش را

شاید بجز...

به نتیجه

به پاسخی برای سوالم

به حقی که ندادم

به اجازه ای که نگرفتم

به بودنی که "نباید" بود

به همشان

باید حق بدهم به همشان

باید یاد بگیرم که ..

یاد بگیرم که نروم

یاد بگیرم که باشم و نباشم

باید

ازین به بعد

از همشان به بعد

یاد بگیرم که نفس کشیدن زیر ماسک را تحمل کنم

یاد بگیرم که من از نباید های آفرینش است

باید یاد بگیرم که من حق ندارد که دست به ماسک بزند

باید یاد بگیرم که همشان حق دارند،

.................................................

.................................................

.................................................

................................................

_______________________

......... ؟

شاید میگه،

شایدم میگن،

دقیق نمی دونم،

تازگیا فکرم یه جا بند نمیشه،

نمیدونم هستم؟

تو هم فکر میکنی خودخواهم؟

فقط چون دلم تنگ میشه هی؟

خودخواهم؟

تو میدونی؟

تا وقتی عروسکم شکست،

یک آدم بزرگ، در آغوشم بگیرد و بگوید:

"عیب نداره، بزرگ می شی یادت میره."

پا می کوبد بر زمین

سرش گرم ستاره ها نمی شود دیگر

کودکی که با ماه بازی کرده..،

___________

کلافه دائمی،

کسی رویاهایم را خط خطی می کند

هر چه پاکش می کنم، محکم تر می کشد

مدادش نوک تیز است یا دستش قوی، نمی دانم

خونریزی کرده رویاهایم،

خط خطی شده!

دیر زمانیست که دیر کرده ای..

خو گرفتم دیگر با خودم

با خودی بی خود،

خو گرفته ام،

چندیست.. ،

یک  بار برای همیشه

باور کن که اشتباه میکنی

و تنها

چیزی را بپذیر

که میخوانی 

فقط همین

برای همیشه

فقط همین کافیست

برای همه تو

همین کافیست

که تمام شود همه چیز

یک بار برای همیشه

فراموش کن خودت را

نبین

بگذر

و فراموش شو.

_________________-

خطاب به خودم،

نیستم حتی در خودم!!

گم شده بین همه بودن ها،

در تبعید گاه های بیابانی من،

محکوم به سکوت ابدی کویر،

اما کی

نمی دانم

با بودنی که سرشار از نباید هاست

سرشار از جاهایی برای نبودن

حضوری سنگین از من در همین حوالی

منی که گاه و بی گاه

به من گوشزد می کند اشتباهی بودنم را

باید نباشم 

تا باشد جایی برای بودنی ها،

همین،

ترس حلقه بازوانش را تنگ تر میکند،

آدم ها دروغ نمی گویند،

حرف هاشان، همیشه در لحظه حقیقت است،

تقصیری ندارند،

فقط حقیقتشان لحظه ایست،

نه ادبی نه هیچی،

خسته نیستم، کلا نیستم یه جورایی،

سرم پر شده از آهنگ "فقط یکمی چای واسه من بریز" و "آدم یه جاهایی رو مجبوره" 

حس خوبی بهم میده

نه واسه دوست داشتن و ژانر عاشقانه اش

فقط مردونه اس، همین،

ته کشیدم انگاری، نه واسه بقیه ها،

فقط واسه خودم،

واسه بقیه همونم،

اما تو خودم، پیدا نمی کنم خودمو،

هرچی به خودم میگم چه مرگته لعنتی آخه،

هیچ کی نمونده جوابمو بده،

شاید واسه همینه که همه جمله هام تازگیا

نا خودآگاه با ویرگول تموم میشه،

____________________________

روراست بودم خیلی،

غم نیست،

هرچی باید باشه،

گم شده فکر کنم،

برای همه چیز محکوم میشوم

در دادگاه خودم،

از دلتنگ شدن هایم می ترسم

از دوست داشتن هایم 

از حضورم نیز

انگار

اشتباهی شده باشم،

تازگی ها، فکر هایم شده اند زندانی و مغزم زندان

شکنجه میشوم آنجا

برای هر حرفی که فرار کند

حرف های دلم، حکمشان سنگین تراست!

تازگی ها آنقدر حرف هایم از ممیزی های مغزم رد میشوند که

دهانم از باز ماندن و نگفتن درد گرفته،

برای آن هایی که بی اجازه می گویم،

به شنیدن صداهای منطق و عقل محکوم می شوم،

تازگی ها،

تمام راه های فرار فکر هایم از عصب های  رشته ای به بن بست می رسد،

شاید هم به تابلوی جاده در دست بازسازی، تا مدتی نا معلوم..

دلم می خواهد فرار کنم ازین تن، 

دلم میخواهد، مثل همه کسانی که از تنشان فرار کرده اند،

من هم فرار کنم،

بی پرده بگویم،

روحم خسته شده.. ،

_______________

تمام حقیقت،

همین،

با این همه فرض محال؟

_______________________

... just a real bad sense repeated again

حتی در گفتن واژه هایی که نیاز به گفتنشان دارم،

دچار "نمی دانم" شده ام!!!

به تعداد همه آن هایی که می شناسنم!

-------------

به نفهمیدن متهم شدم،

سکوت کردم!

همین!